EVRENİN TEMEL SABİTLERİ YAŞAMA İZİN VERECEK ŞEKİLDE Mİ AYARLANMIŞ? SIVI AKIŞKANLIĞI ÜZERİNE ÇARPICI BİR HİPOTEZ

Yaşamın Sırrı “İnce Ayarlı” Viskozitede mi Saklı?

Geleneksel olarak evrenin “ince ayarı” tartışmaları atomların kararlılığı veya yıldızların nükleer reaksiyonları üzerinden yürütülürken, Queen Mary Üniversitesi London’dan fizikçi Kostya Trachenko ve ekibinin Science Advances dergisinde yayımladığı yeni çalışma bu perspektifi kökten değiştirmektedir. Araştırma, evrenin temel fizik sabitlerinin yaşamı mümkün kılacak son derece dar bir aralıkta bulunmasının doğrudan hücre içi sıvı akışkanlığı, yani viskozite düzeyinde gerçekleştiğini öne sürmektedir.

Hücre İçi Hareketin Fiziksel Sınırları ve İkinci İnce Ayar Katmanı

Hipotezin temel dayanağı yaşamın mikroskobik ölçekteki sürekli hareketine dayanmasıdır; besin taşınımı, protein katlanması ve moleküler difüzyon gibi hayati süreçlerin tamamı sıvıların ne kadar kolay aktığına bağlıdır. Trachenko’nun araştırmasına göre bu akışkanlık rastgele bir değer olmayıp Planck sabiti ve elektron yükü gibi temel fizik sabitlerinin bir ürünüdür. Temel fizik sabitleri sadece yüzde birkaç oranında değişseydi su ve hücre sıvıları ya katran kadar yoğun ya da ölçüsüz bir akışkanlığa sahip olurdu ki bu her iki ekstrem durumda da kan dolaşımı veya hücre içi moleküler iletişim durur, karmaşık yaşam formlarının oluşması imkânsız hale gelirdi. Araştırmacılar bu durumu “ikinci bir ince ayar katmanı” olarak tanımlayarak, evrenin yıldız oluşumuna izin vermesinin yanı sıra sıvıların canlı hücrelerde akabilmesi için de temel fizik sabitlerinin birbirleriyle uyumlu olması gerektiğini vurgulamaktadırlar. Doğanın neden bu denli kararlı ve yaşama uygun fiziksel yapılar ürettiği sorusu henüz tam olarak yanıtlanmamış olsa da bu hipotez fizik ile biyoloji arasındaki derin bağı sarsıcı bir perspektiften ele almaktadır.

Kaynak: Evrim Ağacı